یکی از تفاوت‌ها ما با فرنگی‌ها این است که آنها بسیار وقت‌نشناس و بدقول هستند و ما ملت فرهیخته بر خلاف آنها، سرمان برود قولمان نمی‌رود. در فرهنگ کهن و غنی ما بسیارند بزرگانی که بعد از اینکه فهمیده‌اند به دلیل ترافیک و مریض‌شدن مادربزرگشان یا حتی فوت عمه و خاله و دایی ممکن است قول و قرارشان بر باد برود، دست به جیب عدل برده‌اند و با شمشیر آخته به زهر خود را از میان دو نیم‌ کرده‌اند. نه فقط در میان آنها که صاحب کرامات و آگاه به اسرار غیب هستند، بلکه در زمره‌ی همین آدمهای معمولی مثل من و شما یا مثل لوله‌کش و برقکار و تعمیرکار هم پیش‌‌آمده که تکه‌های دو نیم شده‌شان سر کوی و برزن افتاده‌باشد و جماعت همشهری‌شان از این خوی خوش عهدی که پیش ایشان است بسی متاثر‌شده‌اند. یک لوله‌کش وقتی کمد اتاق خواب خانه‌ی دوست ما را بدنبال سرمنشاء اصلی آب گرم حفر کرد و چیزی در آنجا نیافت و با اصرار لوله را کور کرد و کلی هزینه روی دست رفیق شفیق ما گذاشت و دو سه روز بعد پس از تماس‌های مکرر این دوست عزیز نرفت سر کار و کار را نیمه‌کاره رها‌ کرد، ما که مطمئن‌شده‌بودیم این اولین ایرانی ِ بدقولی است که در زندگی‌مان دیده‌ام وقتی فهمیدیم خودش را به جزای جفای به عهد از ساختمان امپایر استیت نیویورک به پایین پرتاب‌کرده دلمان آتش گرفت از آن سوء قضاوت که در وصفش کرده‌بودیم. القرض اینکه نه تنها هنر که خوش‌عهدی هم نزد ما ایرانیان است و بس و مرده‌شور اجنبی‌های بدقول را هم ببرد.